Gonza Wojownik

Film jest adaptacją sztuki napisanej w 1717 roku przez Monzaemona Chikamatsu, zwanego często japońskim Szekspirem. Jego akcja rozgrywa się w czasie, gdy w Japonii po latach wojen domowych nastąpił okres kilkunastu lat pokoju, który dla pozbawionych możliwości wykazania się w walce samurajów stał się trudnym etapem odnalezienia się w nowej sytuacji. Część z nich, pozbawiona swego pana, stała się pogardzanymi roninami, część zdeklasowała się i przeszła do innych zawodów, część stworzyła podstawy dzisiejszej inteligencji - co było udziałem samego Chikamatsu, syna ronina, który młodość spędził w środowisku żebraków i wyrzutków społeczeństwa, by potem stać się autorem, reżyserem i scenografem. Gonza-wojownik opowiada historię śmierci nieszczęśliwych kochanków z przypadku. W sztuce Chikamatsu absurdalność społeczeństwa opartego na systemie etycznym, przywodzącym ludzi ku śmierci jest przedstawiona w rytmie wzorowanym na na dramaturgii teatrów bunraku - jo (wstęp), ha (rozwinięcie) i kyu (kulminacja). Film zachowuje tę konwencję, jest jednak całkowicie realistyczny, pozbawiony scen umownych i symbolicznych. Dzięki temu powstał, pięknie fotografowany przez najwybitniejszego ówczesnego operatora japońskiego, Kazuo Miyagawę, obraz osiemnastowiecznej Japonii, ukazany w całym swoim uroku i grozie. Film zdobył nagrodę na MFF w Berlinie w 1986 roku.