Café Lumière

Cafe Lumiere dotyka spraw związanych z rodziną i różnicą pokoleniowych postaw. Ujawniają się one w relacjach głównej bohaterki, Yoko, z rodzicami, którzy wpisują się w model tradycyjnej japońskiej rodziny. Swoim postępowaniem dziewczyna wyłamuje się z owej patriarchalnej struktury. Ma zamiar samodzielnie wychowywać dziecko, będące owocem nic nie znaczącego związku. Rodzice zaniepokojeni są nieuporządkowanym życiem córki i jej niechęcią do ustatkowania się. Jednak Yoko chce być kobietą niezależną, odpowiedzialną za siebie. Pracuje nad książką o tajwańskim pianiście Jiang Ewn-ye i cały swój czas poświęca zbieraniu informacji - poszukuje miejsc, które miały jakiś związek z muzykiem. Niektóre z nich już nie istnieją, inne zostały zastąpione przez nowe budowle. Opowiadając o tym reżyser prezentuje miejsca, które zachowały swój wygląd sprzed kilkudziesięciu lat. Są nimi stare, tokijskie okręgi Kishibojin oraz Jimbocho – dzielnica słynąca ze swych księgarń. To właśnie tam znajduje się mały antykwariat Hajime, introwertycznego przyjaciela Yoko, który jest w niej zakochany, ale zarazem zbyt nieśmiały, aby się do tego przyznać. Chłopak w wolnym czasie podróżuje miejską kolejką, nagrywając jej dźwięki.